Jaap Kwaks Kwakslog

Dierenleed

Ik heb gisteren met iemand anders achter het stuur een kapotte ooievaar naar de dierenarts moeten brengen. Een vleugel op twee plaatsen gebroken en een scheve bek bovendien. Mensen hebben die ook wel eens. In dat geval is het niet erg, als het karakter maar goed is, u weet het.
Ik had de ooievaar - over zijn karakter kan ik u niets zeggen - op mijn schoot, in een laken gewikkeld en met een plakbandje om de snavel. Toen het laken er bij de dierenarts afgehaald werd kropen er allemaal maden uit. Dat was niet zo'n feestelijk gezicht.
En een paar weken geleden had ik al een dood jong uit zijn nest moeten halen.
Ooievaars zijn leuke beesten, maar ze moeten leven en als het even kan gezond zijn.
De terugweg gaf ook al een schokkend beeld te zien.
Ik leid even in.
Als iemand zijn hond buiten laat poepen moet hij de uitwerpselen met behulp van een schepje en een zakje - misschien is er wel veel meer in de handel, ik heb geen hond - opruimen. Dat is een goede zaak.
Maar nu.
Gisteren zag ik op een fietspad over een afstand van twintig, dertig meter een ware uitbarsting van paardenpoep liggen.
Het is niet voor het eerst dat mij zoiets overkomt.
Geen hond die de troep opruimt.